دیگر کسی به موهای وزوزی و درهم تو گیر نمی دهد.لباس نظامی هم که نمی پوشی بفهمند سروان و سرهنگی نیستی و فقط یک گروهبان ساده ای .آن هم از نوع سومش. کمی هم عصبانی هستی.خب،هر که باشد عصبانی می شود.شما که چنین جایی خدمت می کنید،ته دره که فقط از عالم بیرون قطاری را می بینید که لحظه ای می آید و از ریلی  که دو کوه بالای سرتان را به هم چسبانده می گذرد.و هر لحظه برای جنگ با کردهای عراقی آماده ا ید و هر شب ترق تروقی  دارید،حق دارید عصبانی شوید.مناطق سخت باید هر بیست روز به مرخصی بروند،اما چهار ماه است که خبری از مرخصی نیست.به خدا حق دارید.البته آنقدر خوشحالی که جایی برای ناراحتی نداری.

به طرف فرماندهی می روی . سر را  می چرخانی به بالا، سر کوه. روی ریل، اکتای را می بینی. بچه ی گرگان است. برایت علامت می دهد تو هم که دوستش داری، برایش دست تکان می دهی. دلت به حالش می سوزد. هنوز دو ماه دیگر باید آن بالا بماند.

                                                                                                      ...داستان (روزی می روی)